عنوان مقاله:

نویسندگان:

رضا ابوالقاسمی

زمانی که از نظریه های زبانی و ادبی معاصر بحث میشود، در نهایت شگفتی درمیابیم که بسیاری از آرائی که امروزه به وسیلة دانشمندان غربی مطرح میگردد، قرنها قبل، در آثار اندیشمندان اسلامی، موردبحث واقع شده اما عنوان یا نام منسجم یا امروزی نداشته است یکی از این نظریه ها، به علل نارسایی زبان در بیان احوال درونی عرفا بازمی گردد که در شعر عطار نیشابوری، به ویژه مولوی و تاحدودی جامی، مطرح شده و سالها بعد از این افراد، در غرب و در مطالعات روانشناسی زبان نیز موردبررسی قرارگرفته است. مهمترین اندیشمند زبان شناس که به بررسی این موضوع پرداخته، دیوید ادگر انگلیسی است که اکثر آثار علمی او به نظریة بازبستِ گست زبان در تجارب عرفانی مربوط است. در واقع «دیوید ادگر» بیش از هرکس دیگری دربارة محدودیتها و نواقص زبان در حوزه های مختلف اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، ادبی و حتی عرفانی صحبت کرده است. این مقاله به بیان و تحلیل تطبیقی و همزمان آراء شعرای بزرگ عرفان محور، مانند عطار، مولوی و جامی و نیز زبان شناسان معاصر مانند ویتگنشتاین و ادگر در زمینة نارسایی زبان در بیان احوال عرفانی می پردازد. به ویژه اینکه طبق آراء اندیشمندان نامبرده، می توان پس از رسیدن به مرحلة نارسایی زبان، دوباره به اوج زبان هم دست یافت و محتوای رسا و مفهوم صحیح زبان را دریافت.

زبان، محدودیت، عرفان، مولوی، بازبستِ گسست

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
ابوالقاسمی، رضا، 1402، بررسی کارکرد زبانِ تجربی در شعر عرفانی با مدیریت بازبستِ زبان (نمونة موردبررسی: شعر مولوی و عطار)، همایش بین المللی مولوی پژوهی، https://conf.ui.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-mvp2022&aid=1509464