عنوان مقاله:

نویسندگان:

محمد حکیم زاده اندبیلی

دیگر پذیری یا پذیرش دیگری نوعی احترام به دیگری و نوع دوستی و در یک نگاه ژرف بینانه احترام به اندیشه و تفکّر دیگری و به عبارتی پذیرش تفاوت اندیشه ها و سلیقه های فکری است، دیگر پذیری موجب می شود انسان حرف دیگری را بشنود و از خرد و اندیشه او در بهبود امور جامعه و زندگی شخصی خود بهره ببرد و در سایه چنین تعامل اندیشه است که هوش عاطفی و اجتماعی تقویت می گردد و انسجام و اتحاد در پیشبرد امور جامعه ایجاد می شود. از نگاه مولانا عمده ترین مولفه های "دیگرپذیری" :گوش دادن، تسامح ، تساهل ، محبت و مهربانی و جمع گرایی است که در سایه آنها موانع مهم ارتباط درونی و دیگر پذیری از جمله خشونت و تعصب و تفرقه برداشته می شود و انسانها در سایه هماهنگی و برقراری نظم در روابط انسانیشان گام به عرصه مدنیت می گذارند و شالوده یک تمدن را بنا می نهند و با احترام به افکار و عقاید مخالف خویش و پرهیز از اختلافات و تعصبات فردی و قومی و نیز سختگیریهای مذهبی و دینی و دوری از غرور و کبر تا حدودی از آلام بشر امروزی می کاهند. نگارنده در این پژوهش بر آن است تا بر پایه ی روش مطالعات کتابخانه ای - اسنادی نشان دهد که نهادینه کردن اندیشه دیگرپذیری مولانا چگونه می تواند بخشی از مشکلات روحی و روانی انسانها را رفع کرده ، صلح و امنیت را جایگزین جنگ و کشتار در عصر معاصر سازد .

مولوی، دیگر پذیری، تفکر مدنی, مثنوی

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
حکیم زاده اندبیلی، محمد، 1402، بررسی و تحلیل دیگر پذیری و مولفه های ان در افکار و اندیشه حضرت مولانا، همایش بین المللی مولوی پژوهی، https://conf.ui.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-mvp2022&aid=1509465