عنوان مقاله:

نویسندگان:

مریم طاوسی

از ضرورت های زندگی انسان، امید است. انبوهی از مشکلات که قرین بشر است، سبب شده تا ادیان به صورت کلی و اسلام به طور خاص به این نیاز بشری پاسخ هایی در خور دهد و با ابزارهایی به دست انسان ها برساند. در این میان اسلام و مکتب امامان شیعه به ارائه نگرش های صحیح در این باره پرداخته اند. از ابزارهایی که ایشان در این باره بیشتر از آن بهره برده اند، دعاست. دعا از طرفی تمام امید را متوجه خدا کرده و از طرف دیگر فرهنگ صحیح امیدواری و آرزومندی را درونی ساخته و آن را با اصیل ترین ساحت وجودی انسان (روح) در می آمیزد. امیدواری و آرزومندی در دعای صباح نیز در پرتو دو واژه «رجا» و «امل» در این دعا انعکاس یافته است. در دعای صباح 3 مرتبه کلمه "رجاء" و 3 مرتبه کلمه "امل" و مشتقاتش آمده است. روش تحقیق به صورت تحلیلی- توصیفی است. پژوهش حاضر کوشیده است تا به تحلیل موضوع امید و آرزو در این دعا بپردازد. از یافته های پژوهش می توان به امید در مقام جبران کننده لغزشها، آرزوها یکی از راه های ورود به محضر خداوند، امید به مثابه وسیله برای کوبیدن درب وبه مثابه تنها سرمایه اشاره کرد.

امام علی (ع)، رجاء، امیدواری، اَمل، دعای صباح

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
طاوسی، مریم، 1401، جایگاه امیدواری و آرزومندی در دعای صباح، اولين همايش بين المللی تربيت معنوی و سلامت معنوی از منظر امام علی (ع)، https://conf.ui.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-icsa2022&aid=1509492