عنوان مقاله:

نویسندگان:

فرزین امامی فر

این مطالعه به بررسی اثر تعدیل‌کننده رضایت شغلی بر رابطه بین منبع کنترل و مقاومت کارکنان در برابر برنامه‌های تحول سازمانی می‌پردازد. مسئله پژوهشی که به آن پرداخته شد این موضوع بود که درک درونی یا بیرونی یک کارمند از کنترل (منبع کنترل) و سطح رضایت شغلی آن به طور مشترک چگونه می‌توانند بر مقاومت آن در برابر ابتکارات تغییر در سازمان تأثیر بگذارد. یک روش تحقیق کمی، شامل جمع‌آوری داده‌های پیمایشی با استفاده از مقیاس منبع کنترل راتر(1966)، نظرسنجی رضایت شغلی اسپکتور(1985) و مقیاس مقاومت در برابر تغییر اورگ(2003) مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از نمونه‌ای متشکل از 124 کارمند سکو 12 آلفا و سی پارس جنوبی که تحت تغییر برنامه شیفت‌های کاری بودند جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که کارکنان با منبع کنترل درونی (با این باور که بر زندگی خود کنترل دارند) سطوح پایین‌تری از مقاومت در برابر برنامه تحول سازمانی نشان می‌دهند و این رابطه با رضایت شغلی تعدیل می‌شود، به طوری که رضایت شغلی بالا باعث کاهش بیشتر مقاومت کارمندان با منبع کنترل درونی می‌شود، در حالی که رضایت شغلی پایین‌تر مقاومت آنها را تقویت می‌کند. برعکس، برای کارکنانی که منبع کنترل بیرونی دارند (با این باور که زندگی آنها توسط عوامل بیرونی کنترل می شود)، رضایت شغلی تأثیر قابل توجهی بر مقاومت آنها در برابر تغییر ندارد. این نتایج بینش‌های ارزشمندی را برای سازمان‌هایی که به دنبال اجرای ابتکارات تحول سازمانی موفق با در نظر گرفتن تعامل پیچیده بین منبع کنترل کارکنان و رضایت شغلی هستند، ارائه می‌دهد.

منبع کنترل، رضایت شغلی ، مقاومت در برابر تغییر

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
امامی فر، فرزین، 1403، نقش منبع کنترل و رضایت شغلی در واکنش کارکنان به تغییرات سازمانی، اولين كنگره ملي تحول سازمان، https://conf.ui.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-od2024&aid=1509945